مدلیابی روابط ساختاری پذیرش فناوری و سبک زندگی دیجیتال با اشتیاق کاری کارکنان: نقش میانجی تعهد سازمانی - روحی نژاد, شراره; صباحی, پرویز; جهان, فائزه; مقیمی, زهرا (نشریه پژوهش و نوآوری در تربیت و توسعه, 2027)
پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط ساختاری پذیرش فناوری و سبک زندگی دیجیتال با اشتیاق کاری کارکنان و تعیین نقش میانجی تعهد سازمانی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر رویکرد کمی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل اعضای هیئت علمی و کارکنان اداری دانشگاه‌های آزاد اسلامی استان سمنان در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۳۰۰ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه پذیرش فناوری، پرسشنامه سبک زندگی دیجیتال، مقیاس اشتیاق کاری اوترخت و پرسشنامه تعهد سازمانی مایر و آلن گردآوری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS نسخه ۲۲، ضریب همبستگی پیرسون، مدلیابی معادلات ساختاری با روش حداکثر درست‌نمایی و آزمون بوت‌استرپ انجام شد. نتایج نشان داد پذیرش فناوری اثر مستقیم مثبت و معناداری بر اشتیاق کاری داشت (β=0.24, p=0.001) و سبک زندگی دیجیتال نیز اشتیاق کاری را به‌طور مثبت پیش‌بینی کرد (β=0.19, p=0.002). همچنین، پذیرش فناوری (β=0.39, p=0.001) و سبک زندگی دیجیتال (β=0.31, p=0.001) اثر مثبت و معناداری بر تعهد سازمانی داشتند و تعهد سازمانی نیز اثر مثبت و معناداری بر اشتیاق کاری نشان داد (β=0.34, p=0.001). اثر غیرمستقیم پذیرش فناوری بر اشتیاق کاری از طریق تعهد سازمانی برابر با 0.13 بود (95% CI: 0.07–0.21) و اثر غیرمستقیم سبک زندگی دیجیتال برابر با 0.10 به دست آمد (95% CI: 0.05–0.17). بنابراین، تعهد سازمانی در هر دو رابطه نقش میانجی جزئی داشت. همچنین، متغیرهای مدل 42 درصد از واریانس تعهد سازمانی و 62 درصد از واریانس اشتیاق کاری را تبیین کردند. یافته‌ها نشان می‌دهند که پذیرش مطلوب فناوری و برخورداری از سبک زندگی دیجیتال سازگار با الزامات محیط کار، هم به‌صورت مستقیم و هم از طریق تقویت تعهد سازمانی، می‌توانند اشتیاق کاری کارکنان را افزایش دهند؛ بنابراین، توسعه زیرساخت‌های فناورانه، ارتقای قابلیت‌ها و مهارت‌های دیجیتال کارکنان و تقویت پیوند روان‌شناختی آنان با سازمان می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای اشتیاق کاری باشد.