بررسی نقش مرجعیت علمی در ترویج پژوهش‌های نوآورانه دانشگاهی - رسولی دوست سلمان; بی نیاز سید عباس; نادری نسب مهدی (نشریه پژوهش و نوآوری در تربیت و توسعه, 2025)
این مطالعه با هدف بررسی نقش مرجعیت علمی در ترویج پژوهش‌های نوآورانه دانشگاهی و تأثیر آن بر پیشرفت آموزش عالی و توسعه علمی انجام شده است. این پژوهش با استفاده از روش مرور روایتی و تحلیل توصیفی انجام شده است. مقالات علمی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ از طریق پایگاه‌های داده‌ای معتبر مانند Scopus، Web of Science و Google Scholar شناسایی و بررسی شدند. کلمات کلیدی مرتبط با "مرجعیت علمی" و "نوآوری پژوهشی" برای جستجو و انتخاب منابع مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل داده‌ها بر اساس ترکیبی از مطالعات نظری و تجربی برای بررسی ارتباط بین مرجعیت علمی و نوآوری پژوهشی صورت گرفت. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که مرجعیت علمی نقش قابل‌توجهی در کیفیت و کمیت پژوهش‌های علمی دارد و از طریق تقویت همکاری‌ها، دسترسی به منابع پیشرفته و افزایش اعتبار در شبکه‌های علمی جهانی، نوآوری پژوهشی را تسهیل می‌کند. دانشگاه‌هایی که از مرجعیت علمی بالاتری برخوردارند، به دلیل سیستم‌های حمایتی قوی و همکاری‌های بین‌المللی، نرخ نوآوری بالاتری را تجربه می‌کنند. با این حال، چالش‌هایی مانند دسترسی نابرابر به منابع، محدودیت‌های مالی و تفاوت‌های ساختاری مانع تحقق کامل پتانسیل‌های پژوهشی در برخی مناطق می‌شوند. فرصت‌هایی مانند استفاده از فناوری‌های نوین، حمایت از پژوهش‌های میان‌رشته‌ای و تقویت همکاری‌های جهانی می‌تواند این محدودیت‌ها را کاهش دهد. نتایج نشان می‌دهد که مرجعیت علمی به‌عنوان محرکی اساسی در نوآوری پژوهشی نقش‌آفرینی می‌کند و مسیر پیشرفت علمی و فناوری را شکل می‌دهد. تقویت مرجعیت علمی از طریق سیاست‌های راهبردی و همکاری‌های بین‌المللی می‌تواند ظرفیت‌های نوآوری را به‌ویژه در مناطق کم‌برخوردار افزایش دهد. دستیابی به منابع عادلانه و ایجاد محیط‌های تحقیقاتی پایدار برای بهره‌برداری کامل از پتانسیل مرجعیت علمی ضروری است.