تحلیل اهمیت–عملکرد ابعاد بهبود اثربخشی همکاری دانشگاه و صنعت: رهیافتی برای اولویت‌بندی اقدامات اصلاحی - شایگانی مدد مهدی; نوری سیامک; ذاکری امیر (نشریه پژوهش و نوآوری در تربیت و توسعه)
هدف پژوهش حاضر، تحلیل اهمیت و عملکرد ابعاد بهبوددهنده اثربخشی همکاری دانشگاه و صنعت در ایران و تعیین اولویت‌های اقدام اصلاحی برای سیاست‌گذاران و تصمیم‌گیران این حوزه بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی–توسعه‌ای و از نظر ماهیت و روش، توصیفی–اکتشافی با رویکرد آمیخته کیفی–کمی انجام شد. در مرحله کیفی، با استفاده از روش فراترکیب هفت‌مرحله‌ای سندلوسکی و باروسو و بررسی نظام‌مند ۳۲ مقاله مرتبط با الگوهای همکاری دانشگاه و صنعت در ایران، ۲۰ بعد اصلی بهبود اثربخشی همکاری شناسایی شد. در مرحله کمی، دو پرسشنامه محقق‌ساخته برای سنجش میزان اهمیت و عملکرد این ابعاد در مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای طراحی شد و در اختیار ۲۵ نفر از خبرگان دانشگاهی و صنعتی با سابقه بیش از ۱۰ سال فعالیت در حوزه همکاری دانشگاه و صنعت قرار گرفت. پایایی پرسشنامه اهمیت با آلفای کرونباخ ۰.۸۴ و پایایی پرسشنامه عملکرد با آلفای کرونباخ ۰.۹۱ تأیید شد. داده‌ها با روش تحلیل اهمیت–عملکرد و شاخص شکاف وزنی تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین کل اهمیت ابعاد برابر با ۴.۵۰ و میانگین کل عملکرد برابر با ۲.۱۰ بود که بیانگر شکاف معنادار میان اهمیت ادراک‌شده و عملکرد موجود است. بیشترین اولویت‌ها بر اساس شاخص شکاف وزنی به‌ترتیب شامل ایجاد زیست‌بوم همکاری مشترک دانایی‌محور با وزن ۱۸.۳۴، اتخاذ رویکرد حکمرانی مشارکتی با وزن ۱۸.۰۰، ایجاد نظام تأمین مالی پایدار با وزن ۱۷.۷۰، ایجاد سامانه یکپارچه برخط و امن ارتباطی با وزن ۱۷.۱۳، همکاری مشترک بلندبرد با وزن ۱۶.۹۸، ایجاد سکوی تعاملی مشترک با وزن ۱۶.۸۴، ایجاد نظام ارتقای محققین و پژوهشگران با وزن ۱۴.۲۹ و ایجاد نظام همکاری مشترک پژوهشی و تحقیقاتی با وزن ۱۳.۳۱ بود. نتایج پژوهش نشان داد که اثربخشی همکاری دانشگاه و صنعت در ایران بیش از هر چیز نیازمند تمرکز راهبردی بر ابعادی است که اهمیت بالا و عملکرد پایین دارند. تمرکز بر ایجاد زیست‌بوم دانایی‌محور، حکمرانی مشارکتی، تأمین مالی پایدار، زیرساخت ارتباطی امن و همکاری‌های بلندمدت می‌تواند مسیر اصلاح سیاست‌ها، تخصیص منابع و افزایش کارآمدی تعاملات دانشگاه و صنعت را هدایت کند.